Wat vinden andere kinderen van Amares?

Koen (11 jaar) vertelt over zijn opname bij Amares.
Het verhaal van Koen is verzonnen maar wel gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het is niet onze bedoeling geweest om iemand persoonlijk aan te spreken.

“Vorig jaar ben ik bij Amares komen wonen. Ik moest naar Amares omdat mijn ouders vonden dat ik te snel boos werd. Ik vond het eng en stom en wilde helemaal niet ergens anders gaan wonen. Daar werd ik juist boos van!

Toch moest het van papa en mama. Ze zeiden dat het beter voor ons allemaal zou zijn, als ik zou leren om niet zo snel boos te worden.

De dag dat ik voor het eerst op huis geel was, vond ik erg spannend. Vooral toen papa en mama afscheid namen en ik helemaal alleen was.

Toen de andere kinderen uit school kwamen, schrok ik daar wel even van. Ze vertelden allemaal tegelijk hun naam en dat kon ik allemaal niet onthouden. De groepsleiding vroeg daarom aan de kinderen om het nog een keer te doen, maar dan om de beurt.

Tijdens de lunch was het echt druk! Iedereen praatte door elkaar. De groepsleiding vond ik best streng. Floris moest zelfs op de gang eten omdat hij heel hard aan het zingen was. Thuis was ik zo vaak hard aan het zingen aan tafel, en papa en mama hadden me nog nooit naar de gang gestuurd.

Een paar weken later heb ik samen met Floris ook geprobeerd om hard te zingen aan tafel. We kregen allebei eerst een waarschuwing. De groepsleiding vertelde dat als we zouden doorgaan, we allebei naar onze kamer moesten.

Ik hoorde wel wat de groepsleiding zei, maar toch ook weer niet. Het leek wel een beetje alsof het liedje zich vanzelf afspeelde en ik begon weer hard te zingen. De groepsleiding zei tegen Floris dat het zo knap was dat hij was gestopt. De groepsleiding zei tegen mij dat het best jammer was dat ik was doorgegaan, omdat ik nu naar mijn kamer moest.

Daar schrok ik van want ik wilde helemaal niet naar mijn kamer! Ik rende naar de gang en schopte heel hard tegen de kasten aan. Toen de groepsleiding ook naar de gang kwam en me vroeg om daarmee te stoppen schreeuwde ik heel hard ‘nee!’. De groepsleiding vertelde me dat het zo zonde zou zijn als de kast kapot zou gaan omdat daar allemaal leuk speelgoed in zat.

Ik vond dat best raar, dat de groepsleiding dat zei. Maar ik vond het nog vreemder dat de groepsleiding niet schreeuwde en daar gewoon maar rustig bleef staan. Toen ik stopte met schoppen kreeg ik zelfs een compliment! De groepsleiding vond het goed van me, dat ik was gestopt. Dat vond ik best fijn, maar dat liet ik niet merken natuurlijk.

We hebben best lang gepraat op de gang. De groepsleiding vertelde me dat naar je kamer gestuurd worden niet altijd een straf is. Dat het best prettig kan zijn als je druk in je hoofd bent. Ik vond dit maar onzin natuurlijk en ik ben hier nog vaak boos over geworden.

Toch is dat wat ik heb geleerd op Amares. Ik kan zelf naar mijn kamer gaan als ik druk in mijn hoofd ben.”