Wat vinden andere ouders van Amares?

Rob en Cindy vertellen over hun dochter Kim (15 jaar). Het ervaringsverhaal is verzonnen maar wel gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het is niet onze bedoeling geweest om iemand persoonlijk aan te spreken.

“We hebben onze dochter terug”

“De tijd toen Kim nog niet in behandeling was bij Amares, waren we als ouders radeloos. We hadden vaak ruzie met Kim, om de kleinste dingen. Vaak liep Kim dan van huis weg. De politie bellen was dan vaak de enige manier om haar thuis te krijgen.

Het gedrag van Kim had ook een negatief effect op onze relatie. We hadden vaak ruzie over Kim. De manier hoe we Kim het beste konden aanpakken was vaak reden van onze ruzie.

Uiteindelijk hebben we besloten dat het zo niet meer verder kon. Kim moest geholpen worden, hoe moeilijk dat ook was. Via de huisarts zijn we uiteindelijk bij Amares terecht gekomen. 

In de eerste periode van de behandeling van Kim werd al snel duidelijk dat de (gedrags)problemen van Kim niet snel opgelost konden worden. Maar we hadden vertrouwen in Kim en in onze toekomst.
Toen duidelijk werd wat er met Kim aan de hand was, konden we zelf ook aan de slag. We werden erop gewezen dat we te veel dingen in een keer aan Kim vroegen. Hierdoor raakte Kim het overzicht kwijt en raakte in paniek of werd ze kwaad.

Kim had ook een enorme behoefte aan dagelijkse structuur zoals op tijd opstaan, opruimen van haar kamer en de tafel dekken.

Bij Amares werden deze dagelijkse activiteiten elke dag op een bord geschreven. Het was dan voor Kim en de andere kinderen uit haar groepje duidelijk wat ze gingen doen. Een groepsleiding was altijd in de buurt om te zorgen dat alles goed ging.

In de gesprekken met de ouderbegeleider spraken we samen over de beste aanpak van Kim. We hebben bijvoorbeeld besloten om een bord te kopen waar we, net als bij Amares, de dagelijkse activiteiten op schrijven. De gesprekken met de ouderbegeleider waren ook een goed moment om onze frustraties te bespreken. We kregen eindelijk ruimte om te praten over het feit dat ons kind een licht verstandelijke beperking heeft. En het verdriet dat we hiervan hadden. 

Na bijna een jaar behandeling kwam Kim weer bij ons thuis wonen. Kim heeft nog wel een korte periode ambulant bij Amares gezeten. Uiteindelijk lacht het leven ons weer toe. Onze relatieproblemen zijn voorbij en we weten allebei goed met Kim om te gaan. Met Kim gaat het ook goed. Ze heeft inmiddels een opleiding afgerond en werkt een aantal dagen in de week bij een supermarkt”